امروز: سه شنبه، 19 آذر 1398



دردوران قارجارحاکم ولایتی درشهر فارس  روعایای روستایی به نام (ده وید) در حومه شهرشیراز را به دلیل سرپیچی ازدستورات وعوامرش وادار به تنبیه نمود و درحکمی حکومتی تمامی اهالی این روستا را به نفی بلد ( تبعید) محکوم نمودوتبعدگاه آنان راسرزمینی حومه طهران که درمجاورت شهرری ان روزگار قرار داشت و نام آن املاک (خالصه ) بود معیین نمود,..

تبعیدیان پس کوچ اجباری وعزیمت به تبعیدگاه خودشاهداراضی بیابانی به ظاهر لم یزرع شدند ولی این سرزمین درخود گنجی نهان داشت وتبعیدیان بدان واقف بودند و درآغاز ورود باهم عهد بستند که به یاری یکدیگر اقدام به استخراح این گنج گرانبها نمایند وتوسط ماحصل آن به زندگی خود دراین تیعدگاه سروسامان دهند...
لازم بذکراست که گنج مذکور همان اراضی بکری بود که درجوار قنوات دارای آبهای سرشار, این اراضی را مستعد کار کشاورزی و استحصال محصولات باغی ممتاز مینمود .
به مرور زمان با همبستکی درکنارپشتکارودارا بودن دانش کشاورزی دربین این تیعیدشدگان, املاک خالصه درمدت کوتاهی از اسکان اجباری آنان از بیابانهای لم یزرع به زمین وباغاتی سرسبزبا انواع محصولات مختلف ومتنوع کشاورزی و باغی تغییر کاربری داد .تاجایی که محصولات باغات این نواحی یکی ازمرغوبترین میوه هایی بودکه خریداران عمده درمیدان تره بار آن روزگاران برای درانحصارداشتن تمامی محصول چندین ماه قبل اززمان برداشت  تمامی محصولات آنان را پیش خرید می کردند.
نام شاطره یا شاتره که برگرفته از گیاهی دارویی است واز دیرباز در این نواحی به صورت خودروی سبزمی شدتوسط مشیرالسطنه باجناق رضا شاه انتخاب وجایگزین نام قبلی (خالصه) گشت…درنوشته های بعدی نقش مشیرالسطنه وتاثیری که در املاک شاطره بحای گذاشت را به عرض میرسانیم

ارسال نظر

نام:*
ایمیل:*
متن نظر:
دو کلمه نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید: *